🔴 به نام تخصص‌گرایی، به کام رقبا

🔻 تفاوت کاندیداتوری یک ورزشکار با یک پزشک چیست؟

⭕️ شوراهای اسلامی شهر و روستا در آستانه اتمام چهارمین دوره خود هستند و همگان بر ظرفیتهای مغفول و پتانسیلهای بالقوه آن که فرصت بروز و ظهور نیافته اند، تاکید می کنند. در آسیب شناسی این روند کجدار و مریز عوامل متعددی مطرح است که یکی از مهمترین عوامل، خارج شدن قطار شوراها از ریل «تخصصگرایی» است. چیزی که خود را در مواضع ضدونقیض، اظهارات خام و مصاحبه های آنچنانی اعضای محترم شوراها در سالهای اخیر به صورت تمام قد و عریان نشان داده است.

آیا فقط ورزشکاران و هنرمندان تخصص لازم در زمینه مدیریت شهری را ندارند؟ آیا شورای شهر باید فقط به پاتوق مهندسان تبدیل شود؟

⭕️ باتوجه به روی خوش مردم به هنرمندان و ورزشکاران در دوره های اخیر، این دو قشر گاو پیشانی سفیدی شده اند که هر کسی که از راه میرسد و نیت قلم فرسایی در حوزه مدیریت شهری می کند، برای دستگرمی هم که شده حملاتی را متوجه ایشان میکند. حملاتی که بعضا در جریان آن شعار «تخصصگرایی»، که اسم رمز حملات است، رنگ باخته و دم خروس جلوه گری میکند. در این میان باید توجه داشت که:

🔻 اولا «حق انتخاب کردن» و «حق انتخاب شدن» از حقوق شهروندی همه آحاد در جوامع دموکراتیک است و محروم کردن هر فرد به هردلیلی از این حق سیاسی اساسی خود، اجحاف و ظلم آشکار در حق وی است. پس در این میان هیچ تقصیری متوجه شخص ورزشکار یا هنرمند نیست که به هردلیلی توان نقش آفرینی در عرصه مدیریت شهری را در خود یافته است و نمی توان تنها به جرم محبوبیت در میان مردم وی را مجازات کرد.

چه تفاوتی بین فاصله یک ورزشکار از مدیریت شهری با فاصله یک پزشک یا دامپزشک از آن وجود دارد؟

🔻 ثانیا حذف هنرمندان و ورزشکاران از تعرفه های رای مردم، اقدامی سطحی و روبنایی در مسیر سرپوش گذاشتن بر ایرادات عمیق دموکراسی مستقیم از یک سو و مسائل زیربنایی تحزب و تشکلگرایی در جامعه ما، از سوی دیگر است. زخمی که هر چند وقت یک بار در کوران انتخابات مختلف سر باز میکند و اغلب تا دوره ای دیگر و انتخاباتی دیگر به دست فراموشی سپرده می شود.

⭕️ اما در مورد انتخابات و مشخصا انتخابات شورای اسلامی شهر، وقتی سخن از «تخصصگرایی» است و آن را به عنوان یک شاخص مهم پذیرفتیم، در مقام نقد بایستی همه کاندیداها را، بدون هیچ گونه سوگیری و مصلحت اندیشی، از فیلتر آن عبور دهیم؛ البته اگر به نیت اصلاح امور وارد گود نقد شده ایم و به این سوالات پاسخ دهیم که: آیا فقط ورزشکاران و هنرمندان تخصص لازم در زمینه مدیریت شهری را ندارند؟ آیا شورای شهر باید فقط به پاتوق مهندسان تبدیل شود؟ چه تفاوتی بین فاصله یک ورزشکار از مدیریت شهری با فاصله یک پزشک یا دامپزشک از آن وجود دارد؟ اگر بهتر است که ورزشکار وزنه اش را بردارد و از انتخابات و بازیهای سیاسی به دور باشد، آیا بهتر نیست که یک پزشک هم آمپولش را بزند و یک دامپزشک دام و طیور را تیمار کند؟

اگر بهتر است که ورزشکار وزنه اش را بردارد و از انتخابات و بازیهای سیاسی به دور باشد، آیا بهتر نیست که یک پزشک هم آمپولش را بزند و یک دامپزشک دام و طیور را تیمار کند؟

⭕️ علیرغم وجود مشکل اساسی پیش پای شورای اسلامی شهر در دوره های اخیر که سهم عمده ای از آن متوجه ورود افراد با تخصص نه چندان مرتبط با حوزه مدیریت تخصصی شهر به شوراهاست، به نظر می رسد شعار «تخصصگرایی» به ابزار قدرتمند حذف و تخریب عده ای تبدیل شده است که به صورت گزینشی کاندیداها را از دم تیغ آن می گذرانند و هم اکنون سرمست از تخریب هنرمندان و ورزشکاران، آنچه از آستین در می آورند لیستی از پزشکان و دامپزشکان و سایر اصناف و اقشاری است که یکی از بزرگترین افتخاراتشان هنرمند نبودن و ورزشکار نبودن است!

لینک یادداشت در خبرگزاری فارس:

🌐 http://ardabil.farsnews.com/news/13960112000980
✍️ سیدمصطفیجمشیدی

اخبار مرتبط

دیدگاه‌ها